ชีวิตในมหาวิทยาลัย
วันเวลาต่างก็ล่วงเลยผ่านไป อดีตช่างเร็วเหมืนฝัน แต่มันก็เป็นความจริง ตั้งแต่วันแรกที่จากพ่อกับแม่มาทั้งที่ไม่เคยห่างไปไหน จากโรงเรียนอันเป็นที่รักกับคุณครูที่แสนใจดี เพื่อนๆที่เคยร่วมสนุกเฮฮาด้วยกัน บ้านที่เคยนอนหลับฝันดีทุกคืน ต้องมาเจอกับผู้คนมากหน้าหลายตาที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน ในที่ๆไม่คุ้นเคย ที่ๆเป็นความใฝ่ฝันของหลายๆคนที่อยากเข้ามา
มหาวิทยาลัยช่างยิ่งใหญ่สมชื่อดังชื่อยิ่งนัก ผู้คนที่มากมาย ต่างคนต่างก็ทำหน้าที่ของตน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บางคนต้องเจอหน้ากันทุกวัน แต่ก็ไม่ได้รู้จักกันเลย ตึกที่สูงตระหง่านตั้งเรียงรายอยู่มากมาย ความเก่าแก่กับเวลาอันยาวนานของตึกมันคงบอกอะไรเราได้หลายอย่าง ในชั่วโมงเร่งด่วน รถราอันคับคั่ง ไม่ต่างอะไรกันกับเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง ซึ่งไม่รู้เลยว่าแต่ละคนจะไปที่แห่งไหนกัน
หลายฝน หลายร้อน และหลายหนาวแล้วที่ได้มาอยู่ที่นี่ คืนวันก็ผ่านไปกับคำถามมากมายที่ตามมา หากมองย้อนไปตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา เรื่องราวมากมายที่เราต้องเจอ กี่เรื่องที่ทำให้เราเสียใจ กี่ครั้งแล้วหนาที่เราคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ คิดถึงคนที่เราต้องจากมาด้วยความจำเป็น เขาจะทำอะไรอยู่ เขาจะรู้สึกเหงา เศร้าหรือเสียใจเหมือนเราอยู่หรือเปล่า หวังว่าเขาคงสบายดี จะรู้ไหมว่ากี่ครั้งแล้วที่คนทางนี้เสียใจ หม่นหมอง ท้อแท้ หรือร้องไห้ อยากกลับไปใจแทบขาดแต่ก็ต้องทนอยู่ อยู่ในที่เราอยากมา
ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้ต่างอะไรกับชีวิตที่เป็นอยู่โดยทั่วไป ต่างก็ค้นหา หาสิ่งที่ไม่รู้จะเจอกันไหมหรือว่าเขามาที่นี่เพื่อจะให้ได้สิ่งนั้น แล้วเรามาเพื่ออะไร แล้วถ้าเราไปกับเขาเราจะได้เจอมันไหมหนอ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต ทั้งเศร้าหมอง บางทีก็สดใส บางครั้งก็อ่อนแอ บางครั้งก็เข้มแข็ง ทุกข์บ้างสุขบ้างเป็นธรรมดา แล้วอย่างไรถึงจะสุขอย่างแท้จริง
ถึงวันนี้ประสบการณ์ที่ผ่านมามันก็คอยย้ำเตือนบอกถึงชีวิตที่เป็นมา เป็นอยู่และจะเป็นไป มหาวิทยาลัยไม่ได้สอนวิชาแค่ในตำราแต่ยังสอนวิชาชีวิตให้เราต้องสู้ เข้มแข็ง ผ่าฟันอุปสรรค์ทั้งน้อยใหญ่ ปัญหาทุกอย่างไม่ได้มีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม เราต้องเจออะไรอีกมากมายในวันข้างหน้า สิ่งสำคัญคือปัจจุบันเราทำดีหรือยัง เต็มที่กับมันแค่ไหน คุ้มค่ากับมีชีวิตอยู่เพียงใด
เวลาของเรามีเท่ากัน แต่เราใช้ประโยชน์ของเวลาไม่เท่ากัน เวลาในมหาวิทยาลัยสอนให้เรารู้จักคุณค่าของชีวิต คุณค่าของการยังมีลมหายใจเข้าออก คุณค่าของความเป็นมนุษย์
วันเวลาต่างก็ล่วงเลยผ่านไป อดีตช่างเร็วเหมืนฝัน แต่มันก็เป็นความจริง ตั้งแต่วันแรกที่จากพ่อกับแม่มาทั้งที่ไม่เคยห่างไปไหน จากโรงเรียนอันเป็นที่รักกับคุณครูที่แสนใจดี เพื่อนๆที่เคยร่วมสนุกเฮฮาด้วยกัน บ้านที่เคยนอนหลับฝันดีทุกคืน ต้องมาเจอกับผู้คนมากหน้าหลายตาที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน ในที่ๆไม่คุ้นเคย ที่ๆเป็นความใฝ่ฝันของหลายๆคนที่อยากเข้ามา
มหาวิทยาลัยช่างยิ่งใหญ่สมชื่อดังชื่อยิ่งนัก ผู้คนที่มากมาย ต่างคนต่างก็ทำหน้าที่ของตน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป บางคนต้องเจอหน้ากันทุกวัน แต่ก็ไม่ได้รู้จักกันเลย ตึกที่สูงตระหง่านตั้งเรียงรายอยู่มากมาย ความเก่าแก่กับเวลาอันยาวนานของตึกมันคงบอกอะไรเราได้หลายอย่าง ในชั่วโมงเร่งด่วน รถราอันคับคั่ง ไม่ต่างอะไรกันกับเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง ซึ่งไม่รู้เลยว่าแต่ละคนจะไปที่แห่งไหนกัน
หลายฝน หลายร้อน และหลายหนาวแล้วที่ได้มาอยู่ที่นี่ คืนวันก็ผ่านไปกับคำถามมากมายที่ตามมา หากมองย้อนไปตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา เรื่องราวมากมายที่เราต้องเจอ กี่เรื่องที่ทำให้เราเสียใจ กี่ครั้งแล้วหนาที่เราคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ คิดถึงคนที่เราต้องจากมาด้วยความจำเป็น เขาจะทำอะไรอยู่ เขาจะรู้สึกเหงา เศร้าหรือเสียใจเหมือนเราอยู่หรือเปล่า หวังว่าเขาคงสบายดี จะรู้ไหมว่ากี่ครั้งแล้วที่คนทางนี้เสียใจ หม่นหมอง ท้อแท้ หรือร้องไห้ อยากกลับไปใจแทบขาดแต่ก็ต้องทนอยู่ อยู่ในที่เราอยากมา
ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้ต่างอะไรกับชีวิตที่เป็นอยู่โดยทั่วไป ต่างก็ค้นหา หาสิ่งที่ไม่รู้จะเจอกันไหมหรือว่าเขามาที่นี่เพื่อจะให้ได้สิ่งนั้น แล้วเรามาเพื่ออะไร แล้วถ้าเราไปกับเขาเราจะได้เจอมันไหมหนอ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต ทั้งเศร้าหมอง บางทีก็สดใส บางครั้งก็อ่อนแอ บางครั้งก็เข้มแข็ง ทุกข์บ้างสุขบ้างเป็นธรรมดา แล้วอย่างไรถึงจะสุขอย่างแท้จริง
ถึงวันนี้ประสบการณ์ที่ผ่านมามันก็คอยย้ำเตือนบอกถึงชีวิตที่เป็นมา เป็นอยู่และจะเป็นไป มหาวิทยาลัยไม่ได้สอนวิชาแค่ในตำราแต่ยังสอนวิชาชีวิตให้เราต้องสู้ เข้มแข็ง ผ่าฟันอุปสรรค์ทั้งน้อยใหญ่ ปัญหาทุกอย่างไม่ได้มีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม เราต้องเจออะไรอีกมากมายในวันข้างหน้า สิ่งสำคัญคือปัจจุบันเราทำดีหรือยัง เต็มที่กับมันแค่ไหน คุ้มค่ากับมีชีวิตอยู่เพียงใด
เวลาของเรามีเท่ากัน แต่เราใช้ประโยชน์ของเวลาไม่เท่ากัน เวลาในมหาวิทยาลัยสอนให้เรารู้จักคุณค่าของชีวิต คุณค่าของการยังมีลมหายใจเข้าออก คุณค่าของความเป็นมนุษย์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น